En peau de pêche

Twee bacteriën dwalen over een huid. Ze lezen de tekens die erin achterbleven en vertellen wat onderhuids plaatsvond. En peau de pêche deelt een reeks gedachten, die samen een ritmisch gedicht vormen; een atypisch lied over doorstreept worden en jezelf doorstrepen, over het verdringen van opdringerige herinneringen. Over wissen wat was en wassen wat is. Over wat met iemand kan gebeuren als validistische, racistische, seksistische blikken en woorden woekeren in je onderhuidse. Een speelse, kleurrijke, muzikale performance. Een intiem delen dat hoopt te helen, dat wil ont-wikkelen wat ingewikkeld werd. Een binnenwereld die meer en meer vertelt over de buitenwereld. En peau de pêche is een zachte maar aangrijpende voorstelling die getuigt over de psychische uitdagingen die het gevolg zijn van discriminatie - validisme, seksisme, racisme. Doorheen woordkunst, poëtische monologen en liedjes enscèneert de voorstelling een zoektocht naar manieren om gevoelens van vervreemding en pijn vanonder je huid de wereld in te krijgen. Gebracht in twee talen – Nederlandse gesproken taal en Vlaamse gebarentaal – rijgt En peau de pêche de expressieve kracht aaneen van gebaren, klankassociaties, betekeniskoppelingen, woordprojecties, en muziek. Soms wanhopig, dan weer speels, ironisch, grappig of troostend, maakt de voorstelling urgente thema’s op een gevoelige manier bespreekbaar. NOOT OVER (ARTISTIEKE) TALEN EN TOEGANKELIJKHEID: