Please, open the curtains

Hoe we naar pijn kijken, is nooit neutraal geweest. Verdriet en verlies werden altijd geromantiseerd, melancholie tot esthetiek verheven. De reële pijn van zij die als “melancholisch” werden bestempeld, werd ontkend, en veroordeeld. In Please, open the curtains wordt dit klassiek beeld van melancholie in vraag gesteld. In deze voorstelling wordt de scenografie een levend lichaam, een symbolisch landschap dat het verleden oproept, vervormt en opnieuw construeert. Deze voorstelling is een poging om de diepe groeven van verleden en toekomst opnieuw te rangschikken, zodat melancholie niet langer een veroordeling is, maar een ruimte om werkelijk te voelen.